W dniu 6 lipca do Krajowej Sekcji Morskiej wpłynęło pismo z Departamentu Transportu Morskiego i Żeglugi Śródlądowej z zapytaniem o realizację przez Polskę Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej CIĄGŁOŚCI ZATRUDNIENIA MARYNARZY.

Poniżej przedstawiamy naszą ocenę praktycznego wywiązywania się Polski z podjętych zobowiązań, przedstawioną  DTMiZŚ w Ministerstwie Infrastruktury, śledząc z uwagą dalszy rozwój sytuacji.

Ocena  Krajowej Sekcji Morskiej Marynarzy i Rybaków NSZZ "Solidarność" dotycząca realizacji w praktyce postanowień Konwencji MOP Nr 145 w sprawie ciągłości zatrudnienia marynarzy (ratyfikowanej przez Polskę).

1. Dotyczy artykułu nr 2 Konwencji.
   Nie znajdujemy w aktualnej polityce krajowej żadnych zachęt do zapewnienia  ciągłego lub stałego zatrudnienia dla wykwalifikowanych marynarzy. Przeciwnie, z projektu założeń nowej polityki morskiej Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że jednym z głównych priorytetów jest zwiększanie ilości kwalifikowanych marynarzy bez żadnego zabezpieczenia im zatrudnienia. Nie ma nawet jednego zdania w tym projekcie wskazującego o zainteresowaniu państwa  istnieniem polskiej floty morskiej. Świadczy o tym również brak reakcji administracji rządowej na fakty zawierania stosunków pracy według obcego prawa na statkach pływających pod polską banderą i braku informacji o warunkach zatrudnienia oraz ubezpieczeń marynarzy na tych statkach.    
   
2. Dotyczy artykułu nr 3 a). Konwencji.
   Prawie wszystkie zawarte z marynarzami umowy lub porozumienia przewidujące ciągłe lub stałe zatrudnienie w ramach polskich (morskich) przedsiębiorstw żeglugowych polegają – bez względu na to czy przedsiębiorstwo jest państwowe czy prywatne – na zawarciu umowy na czas nieokreślony i nie wypłacaniu wynagrodzeń nawet choćby w wysokości minimalnej określonej polskim ustawodawstwem. W stosowanej praktyce pod groźbą zwolnienia zmusza się marynarzy do składania wniosków o udzielenie urlopów bezpłatnych na czas oczekiwania i wysłania ich przez przedsiębiorstwo do okresowej, płatnej pracy u innego (obcego) pracodawcy. Marynarz przebywający na w/w urlopie bezpłatnym w świetle polskiego prawa nie jest traktowany jako bezrobotny i nie jest uprawniony do otrzymania należnych bezrobotnym zasiłków pieniężnych i innych świadczeń.
   
3. Dotyczy artykułu nr 3 b)., artykułu nr 4 i nr 5 Konwencji.
   Nie widzimy żadnych przedsięwzięć mających na celu uregulowanie zatrudnienia przez zakładanie i prowadzenie rejestrów lub list według kategorii wykwalifikowanych marynarzy. Aktualne regulacje prawne w Polsce nie spełniają wymogów Konwencji i nie istnieje możliwość uzyskania nawet wiarygodnej informacji o ilości polskich wykwalifikowanych marynarzy.  

Z wyrazami szacunku

Janusz Maciejewicz
Przewodniczący Rady Krajowej Sekcji Morskiej
Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność”